15f71ace

Mijn passieplant

Fri, 28 Jun 2019 00:00:00 GMT

Het is een prachtige zomerdag. Ik zit in de tuin en mijn oog valt op onze passieplant. Ze is een genot voor het oog met haar stralende bloemen. Mijn gedachten gaan terug naar vorig jaar. Ik had net de diagnose borstkanker gekregen. Een lieve vriendin zou de volgende dag trouwen. Ik fietste nog even naar de winkel voor een cadeau.

Verpieterd
Ik koos voor een passieplant. Er stonden er nog twee. Een mooie en een verlepte. Die mooie was voor het bruidspaar en die andere deed ik mijzelf cadeau. De plant deed mij denken aan mijzelf. Ze zag er verpieterd uit, er zat niets vrolijks aan. Knop noch bloem.

Beschermd plekje
Ik stelde mij voor hoe de passieplant weer zou gaan bloeien. Ze had een beschermd plekje nodig, met veel zonlicht en goede grond om diep te wortelen. De volgende dag zag ik dat Mark zo’n plekje voor haar had gevonden in onze tuin. Ze tierde nog niet, maar het begin was er.

Gemaakt om te bloeien
Toen brak de winterperiode aan. Ze was kwetsbaar en had al haar krachten nodig had om overeind te blijven. In het voorjaar raakten haar dunne slierterige takjes in de knoop. Mijn geliefde tuinman zag wat ze nodig had. Hij heeft haar slierten liefdevol ontrafeld en met draden langs de schutting omhoog geleid. Zo kon ze zich goed hechten en doen waarvoor ze gemaakt is: groeien en bloeien.

En daar staat ze nu zowaar te schitteren in het zonlicht met haar prachtige witte bloemen met lila/blauwe kroontjes. Wie had dat gedacht?

Deel twee van mijn leven

Wed, 06 Mar 2019 18:45:01 GMT

Ik was een bezige bij. Altijd in de weer met duizend-en-één activiteiten. Tot ik in juni 2018 de diagnose borstkanker kreeg. Rigoureus legde ik al mijn werkzaamheden neer om mij te focussen op genezing. Ik wist toen nog niet dat dit pijnlijke proces van loslaten tot iets moois zou leiden. Ik ben een visionair en zet graag nieuwe dingen op. Mijn valkuil is dat ik met te veel taken tegelijk bezig ben en mijn focus verlies. Voor ik ziek werd, vroeg ik mij dan ook af waar ik nu écht voor wilde gaan.

Leeg vel papier
In september onderging ik verschillende operaties. Daarna volgde de verlossende uitslag: ‘De kanker is niet uitgezaaid!’ Dit ene zinnetje maakte álle verschil. Ik kreeg het leven weer terug! Het voelde alsof God mij een groot, wit vel papier plus een paar kwasten overhandigde. Hij nodigde mij uit om daar samen iets nieuws op te schilderen. Die gedachte maakte mij zo blij.

Droom
In de daaropvolgende maanden van rust en herstel begon het te borrelen. Wat leek het mij leuk om een lang gekoesterde droom te verwezenlijken: het opzetten van een eigen onderneming, met een website. Hoewel ik al jaren workshops en trainingen verzorgde op conferenties en in kerken, was het er niet van gekomen om mijzelf zichtbaar te maken.

Stok achter de deur
Het was in deze periode dat uitgeverij Arrowz mij vroeg mee te schrijven aan een Bijbels dagboek voor vrouwen dat binnenkort verschijnt. ‘Heb je een website om in het dagboekje te vermelden?’ informeerde de uitgever. Deze opmerking werd mijn stok achter de deur om stapjes te zetten naar een eigen bedrijf met een mooie website en een Facebook-pagina. Sinds 1 januari 2019 is de onderneming ‘Annemarie Rietkerk, Spreker & Trainer' een feit. Inmiddels is ook mijn website in de lucht.

Verwachtingsvol
Ik staar in gedachte naar mijn papier. Bovenaan staat de titel ‘Deel twee van mijn leven’. Ik verwonder mij over al het moois op mijn tekening. Er is nog een groot wit gebied. Ik kijk verwachtingsvol uit naar wat we nog meer gaan schilderen!

Paniekaanval

Fri, 01 Mar 2019 00:00:00 GMT

David ervaart stevige onzekerheden. Hij houdt zijn ogen op God gericht en vindt zijn rust bij Hem. God is Zijn ‘rots’ – vaste grond onder zijn voeten, en zijn ‘veilige vesting’ – een plek waar je niet hoeft te twijfelen of je wel veilig bent.

In 2018 krijg ik de diagnose borstkanker. Een spannende periode breekt aan. Vanwege complicaties word ik binnen één week vier keer geopereerd. De nacht na de derde operatie krijgt mijn kamergenote een paniekaanval. Een verpleegster kalmeert haar. ‘Probeer maar even wakker te blijven. Je hebt waarschijnlijk naar gedroomd.’

Onbedoeld ben ik getuige van haar angst. Ik ervaar diepe bewogenheid voor haar en gun haar zo die wonderlijke vrede die ik zelf ervaar. Hoe kan ik haar bemoedigen? Ik ben zo verzwakt, zelfs praten is vermoeiend. Dan krijg ik de spontane gedachte om haar het lied Kom met vrede (2018 Sela Music) te laten horen . Zelf luister ik dag en nacht naar geestelijke muziek. Dit lied heb ik net vandaag gehoord.

Ik zet een stapje uit mijn comfortzone en begin voorzichtig een gesprekje. ‘Ik word rustig van geestelijke muziek. Ik heb ook een mooi lied voor jou. Wil je het horen?’ Dat wil ze wel. Ze wordt erdoor geraakt en zegt: ‘Ik heb gezien dat jij die rust hebt. Als ik er zó naar kijk dan vind ik het geloof wel mooi.’ Het is een ‘kippenvelmoment’. Ik verzeker haar ervan dat God haar diezelfde rust wil geven. Dat vindt ze mooi en niet veel later valt ze rustig in slaap.

Zoek rust, mijn ziel, bij God alleen, van Hem blijf ik alles verwachten.

– Psalmen 62:6

Het schilderij

Fri, 01 Feb 2019 00:00:00 GMT

Boven ons bed hangt een schilderij wat ik jaren geleden wilde kopen. Ik zag het in een catalogus staan maar had er toen geen geld voor. Het herinnert mij eraan dat God het allerbeste met zijn kinderen voorheeft. Hij wil ons overvloedig zegenen, maar vraagt wel gehoorzaamheid.

Eind 2006 gaf Mark zijn goedbetaalde baan op voor een theologiestudie in Amerika. We leefden daar zonder inkomen. Onze huisraad en kleding haalden we bij de Free Store van Covenant Seminary. In het begin droegen onze kinderen nog hun kleding uit Nederland. Toen ze eruit groeiden, wilde ik die kleding naar een tweedehands winkel brengen, zoals mijn vriendin Jessie dat deed. Het leverde haar regelmatig een leuk bedrag op.

De beste kleding was dus voor de tweedehandswinkel. De rest zou ik bij de Free Store afgeven. Terwijl ik de kleding sorteerde, hoorde ik God fluisteren: ‘Geef je Mij je afdankertjes?’ Het voelde niet goed, ik probeerde het te rationaliseren. Van de opbrengst kon ik schoenen voor de kinderen kopen. Wat was daar mis mee? Jessie deed dat toch ook?

De volgende dag sprak God opnieuw: ‘Annemarie, vertrouw je Mij niet? Wie heeft er steeds voor jou gezorgd?’ Diep vanbinnen wist ik wat God van me vroeg. Ik stopte alle kleding in een doos en reed regelrecht naar de Free Store. Ik zei zachtjes: ‘Heer, dit is voor U’. Ik draaide mij om en daar stond het schilderij! Gods cadeau voor mij. Met betraande ogen en een brok in mijn keel verliet ik de Free Store. Hij kende mijn verlangens.

Vergis u niet: alleen horen is niet genoeg, u moet wat u gehoord hebt ook doen.

– Jakobus 1:22 (NBV)

Liefdeslijn

Mon, 21 May 2018 00:00:00 GMT

Zondag doe ik de kindernevendienst. De kinderen zijn de laatste tijd erg onrustig. Dus bid ik: ‘Heer, hoe zal ik het aanpakken? Wat hebben ze nodig? U weet het!’ Op het programma staat de doop van Jezus. In de lesstof worden de kinderen uitgedaagd hun geloof met anderen te delen. Ik twijfel. Kun je Gods liefde niet pas doorgeven als je deze eerst zelf hebt ontvangen? Weten de kinderen diep van binnen dat God onvoorwaardelijk van hen houdt? Mijn twijfel blijft. Dan krijg ik een idee. Ik doe het anders!

Die zondag lezen we eerst in Matteüs dat Jezus Gods geliefde Zoon is. Ik sla een brug naar de kinderen. ‘God zegt vandaag hetzelfde tegen jou! Geloof je dat?’ Dan haal ik een rol behangerstape uit mijn tas. Ik maak van tape een lange streep op de grond. Van links naar rechts schrijf ik er gradaties van ‘geliefd zijn’ op. ‘Hoeveel denken jullie dat God van je houdt? Kies een plekje op de liefdeslijn.’ De meeste kinderen staan tussen ‘een beetje geliefd’ en ‘behoorlijk geliefd’. Slechts één kind voelt zich ‘volkomen geliefd’, een ander kind staat helemaal alleen bij ‘ongeliefd’.

Pffff… ik bedwing mijn tranen en bid zachtjes: ‘Heer, toon hun uw liefde!’ Ik verzeker de kinderen ervan dat ze niets kunnen doen waardoor God meer of minder van hen zal houden. Hij houdt van hen no matter what ! ‘Dus dan moeten we eigenlijk allemaal bij ‘volkomen geliefd’ gaan staan?’ roept een meisje enthousiast, waarop de hele groep zich naar uiterst links verplaatst. ‘Dank U Heer!’

En uit de hemel klonk een stem: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, in Hem vind Ik vreugde.’

– Matteüs 3:17

Mijn vriend Jezus

Fri, 20 Apr 2018 00:00:00 GMT

Zondagochtend hoort de vierjarige Max in de kindernevendienst dat Jezus zijn vriend wil zijn en dat hij altijd met Hem kan praten. Die avond brengt zijn moeder hem naar bed. Max mag kiezen welke liedjes hij wil zingen. Het laatste lied is het ‘Onze Vader’ van Elly en Rikkert. Als mama daarna weg wil gaan, protesteert Max: ‘Nee, je mag niet weg gaan. Ik wil nog bidden!’ Het gezongen ‘Onze Vader’ telt niet als gebed.

‘Waar wil je dan nog voor bidden?’ vraagt zijn moeder. Dat weet Max wel: ‘Ik wil aan de Here God vragen of Hij ook míjn vriend is.’ Max’ moeder probeert hem daar met woorden van te overtuigen. ‘Natúúrlijk is Hij jouw vriend, Hij woont toch in je hart!’ Die woorden zijn niet genoeg voor Max. ‘Mamma, ik wil het zéker weten.’ Dan vouwen ze hun handen en sluiten hun ogen. Mama bidt hardop: ‘Lieve Here Jezus wilt U Max laten merken dat U zijn vriend bent?’ Als ze amen heeft gezegd, opent Max zijn ogen. Hij straalt helemaal en roept enthousiast: ‘Nu weet ik het zéker, de Here Jezus is míjn vriend!’

Zo klein als hij was, ging Max met zijn twijfel naar God en hij verwachtte een antwoord. Hij geloofde dat God zou spreken. En God sprak inderdaad tot zijn hart. Diep van binnen mocht hij ervaren dat hij écht een vriend van God is. Hoe mooi is dat! Dit is het kinderlijke geloof dat God in volwassenen zoekt.

In die tijd antwoordde Jezus en zei: Ik dank U, Vader, Here van de hemel en van de aarde, dat U deze dingen voor wijzen en verstandigen verborgen hebt, en ze aan jonge kinderen hebt geopenbaard.

– Matteüs 11: 25